Vragen die we onszelf zouden moeten stellen over Caribische kunst

De toekomst van de Caribische kunst wordt minder bepaald door de huidige trends dan door de vragen die we onszelf vandaag stellen. Deze vragen gaan over werk, toegang tot kunst, zichtbaarheid, duurzaamheid en vertrouwen. Hoewel ze vaak over het hoofd worden gezien, zullen ze niettemin het kunstecosysteem voor de komende jaren vormgeven.

Wie wordt er wel en wie wordt er niet bij betrokken? Caribische kunst wordt soms gepresenteerd als één enkel verhaal, terwijl de regio in werkelijkheid bestaat uit een veelheid aan geschiedenissen, talen en ervaringen. Welke kunstenaars krijgen zichtbaarheid en welke blijven onzichtbaar? Zijn de systemen die we hebben ingevoerd werkelijk in staat om diversiteit te ondersteunen, of reproduceren ze slechts dezelfde patronen in een nieuw licht?

Wat houdt het ondersteunen van Caribische kunst nu echt in? Vaak komt deze steun neer op het kopen van kunstwerken of het bezoeken van tentoonstellingen. Echte steun gaat echter veel verder. Het omvat een eerlijke vergoeding, toegang tot middelen, tijd om te experimenteren en erkenning voor werk dat vaak onzichtbaar blijft. Zijn instellingen, gemeenschappen en het publiek bereid om steun te bieden die deze praktijk in stand houdt, in plaats van deze alleen maar te vieren?

Wie documenteert het werk, en hoe? Zonder gedegen documentatie dreigen zelfs belangrijke werken in de vergetelheid te raken. Wie schrijft er over Caribische kunst, en wiens stemmen worden gehoord? Welke verhalen worden genegeerd? Zonder een complete en gecontextualiseerde inventarisatie is het werk zelf afhankelijk van het geheugen, en dat geheugen kan selectief zijn.

Wat is succes? Te vaak wordt externe erkenning als de belangrijkste maatstaf voor waarde beschouwd. Is internationale erkenning waardevoller dan de vitaliteit van lokale ecosystemen? Geven we prioriteit aan zichtbaarheid boven diepgang, veerkracht en het nemen van risico's? Vragen we ons wel af of onze huidige succesindicatoren werkelijk weerspiegelen wat belangrijk is voor de Caribische kunst?

Hoe kunnen we op lokaal niveau een duurzame toekomst opbouwen? Het debat richt zich grotendeels op Caribische kunst in een mondiale context. Maar wat zou het betekenen om regionale netwerken, infrastructuur en publiek te versterken, zodat Caribische creativiteit volledig tot bloei kan komen? Welke maatregelen kunnen we nu nemen om de levensvatbaarheid van deze systemen op de lange termijn te waarborgen, voorbij vluchtige trends?

Tot slot, welke vragen vergeten we onszelf te stellen? Misschien wel de meest dringende zijn die vragen die onopgemerkt blijven. Welke aannames worden nooit in twijfel getrokken? Welke praktijken blijven bestaan simpelweg omdat we ze als onvermijdelijk hebben geaccepteerd?

Deze vragen hebben wellicht niet direct een antwoord. En dat is nu juist de bedoeling. Caribische kunst ontwikkelt zich in fasen, vaak in stilte en onopgemerkt. De gesprekken die we vandaag beginnen, leggen, zelfs zonder definitieve conclusies, de basis voor de toekomst. Het stellen van de juiste vragen is misschien wel belangrijker dan het vinden van de juiste antwoorden. De toekomst van de Caribische kunst berust niet alleen op creatie, maar ook op nieuwsgierigheid, moed en de bereidheid om datgene wat we nog niet begrijpen onder ogen te zien.